宥和する · noun or participle which takes 'suru'
| Form | Positive | Negative |
|---|---|---|
| Dictionary | 宥和する | 宥和しない |
| Polite | 宥和します | 宥和しません |
| Past polite | 宥和しました | 宥和しませんでした |
| Past | 宥和した | 宥和しなかった |
| Te-form | 宥和して | 宥和しないで |
| Desire | 宥和したい | 宥和したくない |
| Potential | 宥和できる | 宥和できない |
| Passive | 宥和される | 宥和されない |
| Causative | 宥和させる | 宥和させない |
| Causative passive | 宥和させられる | 宥和させられない |
| Volitional | 宥和しよう | |
| Polite volitional | 宥和しましょう | |
| Imperative | 宥和しろ | 宥和するな |
| Conditional | 宥和すれば | 宥和しなければ |
| Tara conditional | 宥和したら | 宥和しなかったら |
noun, noun or participle which takes 'suru', intransitive verb
appeasement; placation; propitiation
Refers to the act of pacifying or conciliating someone, often in political or diplomatic contexts. Can be used as a noun or as a suru-verb (宥和する).
The government adopted a policy of appeasement.
He tried to placate the angry person.